واکاویِ شکوه: جایگاه ایران در ترازویِ نخبگانِ جهان

واکاویِ شکوه: جایگاه ایران در ترازویِ نخبگانِ جهان

سیده خمساء اسبقیان؛ مدرس دانشگاه و نماینده جوان ایران در مجمع جوانان سازمان ملل متحد در یادداشتی با عنوان واکاویِ شکوه: جایگاه ایران در ترازویِ نخبگانِ جهان به بررسی جایگاه نخبگانی و جوانان دانشمند ایران در دنیای حاضر پرداخته است.

در امتدادِ واکاوی‌های مستمر و کرونولوژیِ سفرهایم، همواره یک متغیرِ حیاتی برایم اولویتِ استراتژیک داشته است: «ایران در آیینه‌یِ نگاهِ دیگری». 

بارها در دیالوگ‌های دوجانبه با اتباعِ مللِ مختلف، کوشیده‌ام اپیستمولوژی و نوعِ نگاهِ آن‌ها را نسبت به وطنم تحلیل کنم. با دقتی وسواس‌گونه، واکنش‌هایشان را پس از شنیدن نامِ “ایران” زیر ذره‌بین قرار داده‌ام؛ چه در مواجهه با نمایندگانِ دیپلماتیک و چه در اتمسفرِ آکادمیک. هرجا که غبارِ سوءبرداشت یا تفکرات غیرمنصفانه را رصد می‌کردم، با سلاحِ «منطق، استدلال و دلایل مستدل»، به بازسازیِ تصویرِ حقیقیِ ایران می‌پرداختم. تجربه‌های من از این تضاربِ آرا، گنجینه‌ای از خاطراتِ دیالکتیک است.

اما آنچه در این برهه، به‌ویژه در اتمسفرِ پُرچالشِ کنونی، برایم شگفت‌انگیز و غرورآفرین جلوه می‌کند، تغییرِ پارادایمِ نگاهِ نخبگان (Elites) و اهالیِ علم در اقصی‌نقاطِ جهان است.

بسیار جالب‌توجه است که فرهیختگانِ کشورهای مختلف، حتی از ایالات متحده و کانادا تا چین، برزیل، اسپانیا، آلمان و فراتر از آن، که ذاتاً اهلِ استدلال و آنالیز هستند، اکنون با شنیدن نامِ ایران لبخندی از سرِ تحسین بر لب می‌آورند. آن‌ها ایران را نه یک کشورِ منزوی، بلکه به عنوان یک «هژمونیِ خودکفا و ابرقدرتی مستقل» به‌رسمیت می‌شناسند.

تحسینِ آن‌ها نسبت به «ایمانِ پولادینِ ملت» و «ارتقایِ ترازِ علمی و تکنولوژیکِ ایران»، برای من به عنوان یک جوانِ پژوهشگر، مایه مباهاتِ بی‌پایان است. گواه من برای این ادعا، پیام‌های بی‌شماری است که از همکاران، اساتید و نخبگانِ بین‌المللی دریافت می‌کنم. حتی روایت‌های آن‌ها از «رهبرِ شهیدمان»، فراتر از مرزهای سیاسی، قلب‌ها را منقلب کرده است.

این‌ها صرفاً واژگانِ احساسی نیستند؛ این‌ها واقعیت‌های میدانی هستند. منی که رسالتم را بر معرفیِ «ایرانِ مقتدر» بنا کرده‌ام، اکنون به عینه می‌بینم که جهان به قدرتِ علمی و دکترینِ نظامیِ ما ایمان آورده است.

این حسِ غنی و این اتمسفرِ شکوهمند، سوختِ پیشرانِ من است تا برای تحققِ کاملِ «ایرانِ قدرتمند»، تمامِ پتانسیلِ علمی‌ام را به کار گیرم. در این روزها، تمامِ سیناپس‌های ذهنی و ضربانِ قلبم تنها به یک سو جهت‌گیری شده است: ایران.

ایران، دغدغه‌یِ غاییِ من است. جز ایران نمی‌بینم و جز عشقِ این خاک، محرکی در قلبم نیست.

فقط ایران؛ ایرانِ ابرقدرت.

یادداشت از سیده خمساء اسبقیان؛ مدرس دانشگاه و نماینده جوان ایران در مجمع جوانان سازمان ملل متحد

اخبار مرتبط

دختری که با چادر از کابین خلبانی به سازمان ملل رفت!